نقش دولت‌های بیگانه در شکل‌گیری و قوام فرقه‌ی بهائیت و اقدامات و اهداف آن علیه ایران بر کسی پوشیده نیست. این حزب سیاسی با بدعت‌های زشت بنیان‌گذاری شد و در دامان بیگانگان پرورش یافت. در دوران حکومت پهلوی جهت انزوای اسلامی شیعی، بهائیت مورد توجه دستگاه حکومت بود و بسیاری از بهائیان به مناصب بزرگ حکومتی رسیدند و بالطبع در تأمین منافع بیگانگان کوشیدند. با پیروزی انقلاب اسلامی که دیگر مجالی برای تحقق اهداف شوم این فرقه باقی نمانده بود، بهائیان از طریق همدستی با استکبار در تضعیف نظام اسلامی کوشیدند و به انحای مختلف در صدد تبلیغ مرام خود برآمدند. انتخابات دهم ریاست جمهوری و حوادث متعاقب آن عرصه‌ای بود تا دوباره بهائیان با اشاره‌ی محافل بیگانه علیه جمهوری اسلامی ایران توطئه کنند. پیش از انتخاباتِ این دوره بهائیان به دلیل بی‌علاقگی به سرنوشت ایران در هیچ انتخاباتی شرکت نمی‌کردند و خود را ایرانی نمی‌دانستند. اما این بار که اراده‌ی محافل بهائی بر شرکت در انتخابات و رأی‌دادن به نامزد مشخصی قرار گرفته بود، پیروان خود را به شرکت فعال فراخواندند. مردم ایران که با حضور چهل میلیونی خود در انتخابات دشمنان خارجی را در تحقق نقشه‌هایشان ناکام گذاشتند، این بار نیز دست رد بر سینه‌ی ایادی داخلی آنان زدند. حوادث بعد از انتخابات و اغتشاشات سران فتنه باعث شد که گروه کوچک بهائیان نیز به گروه‌های آشوبگر بپیوندند و در خیابان‌ها با نیروهای امنیتی درگیر شوند. به علاوه رسانه‌های غربی و در رأس آنها تلویزیون فارسی بی.بی.سی نیز با تبلیغ و حمایت گسترده از بهائیان آنها را به حضور در خیابان‌ها تشویق می‌کرد. با دستگیری برخی از شرکت‌کنندگان بهائی در اغتشاشات و اعترافات آنان نیت پلید این فرقه در ضربه‌زدن به نظام اسلامی مشخص گردید. اثر پیش رو شامل برخی بازجویی‌ها از دستگیرشدگان بهائی در اغتشاشات روز عاشوراست که دقت در اعترافات و اقاریر آنها بسیاری از ابعاد و ماهیت فتنه‌ی 1388 را روشن می‌سازد.

در نوشته ای در یکی از سایت های مبلغ بهایی گری و در دفاع از علی محمد شیرازی ملقب به باب که بهائیان او را بشارت دهنده ظهور حسینعلی نوری و بهائی گری می دانند مطالبی عنوان شده که همچون نوشته های قبلی نویسندگان این حزب، دارای انحراف های متعدد تاریخی و نسبت‌های نادرست به اشخاص می باشد.

از اینرو لازم دیدم برای جلوگیری از انحراف افکار عمومی و همچنین معرفی شفاف تر تشکیلات حزب بهائی و سرحلقه‌های آنان، مطالبی را متذکر شوم.

نویسنده در ابتدا در مدح علی محمد شیرازی می نویسد:" شخصیت، منش، تفکرات و رهاوردهای وی برای ایران و ایرانیان به میزانی است که بی تردید باید ایشان را در زمره بزرگ ترین مفاخر ایران شمرد."

برای آنان که با تاریخ معاصر ایران آشنایی مختصری داشته و دارند، شخصیت علی محمد شیرازی به عنوان یکی از جالب ترین شخصیت ها از نظر ادعاها و تفکرات می باشد. فردی که بر خلاف تمامی آموزه های اسلام ادعاهای واهی و گستاخانه داشته است، که در جای مناسب به آنها پرداخته خواهد شد.

نویسنده با برجسته سازی برخی از خصوصیت های فردی مورد تایید عموم و نسبت دادن آن خصائص، به باب سعی در منحرف کردن ذهن خواننده و تحریف تاریخ دارد. در ادامه با اشاره به خصویت های نسبت داده شده به باب، ‌سعی می شود با تکیه به منابع تاریخی معاصر به سحت و سقم این ادعاها پرداخته شود.

در نوشته ای با عنوان" دشمنان نامشخص" و منتشر شده در تاریخ 15 بهمن 1388 مواردی در حمایت از فرقه بهائی و با تاکید و برجسته سازی مظلومیت آنها در ایران  و همچنین مواردی جسته و گریخته از مسائل روز سیاسی ایران به نگارش درآمده است.

آنچه در این مقال به آن پرداخته می شود، مواردی است که مرتبط با بهائیان، پیروان، مریدان و دایه های مهربان تر از مادر آنها می باشد.

در نوشته مذکور آمده که بهائی ها و دیگر اقلیت های مذهبی در ایران شاهد موج عظیم متواریان از اسلام ولایی و جویندگان آرامش در ادیان دیگر است.

معلوم است که نویسنده شناخت صحیحی از اسلام نداشته و مشخصا با آوردن کلمه "ولایی" کوشیده تا این مفهوم را به خواننده القا کند که اسلام مبتنی بر اصل ولایت آنقدر دافعه دارد که نمی تواند پیروان خود را نگه دارد, تا آنجا که پیروان اسلام ولایی در پی یافتن دین دیگری برای تامین آرامش خود می باشند.

این اشکال از آنجا بر می خیزد که نوع تفکر نویسنده در کل با حکومت دینی و آن هم از نوع اسلام ولایی(شیعی) مشکل اساسی داشته و سعی بر وارد کردن اشکال و خدشه به اصل ولایت در اسلام راستین دارد؛ بنی امیه و بنی عباس و تفکر آنها در طول قرن ها تلاش کردند تا این تفکر را از بین ببرند، اما حاصل آن امروز قابل رویت است؛ حال چه رسد به ...

پس از پیروزی نهضت امام خمینی(ره) و اهتزاز پرچم جمهوری اسلامی در ایران، بهائیان همواره به دنبال احیای قدرت از دست رفته و بازگشت به دوران اقتدار خود در دوره پهلوی و در نهایت بدست آوردن فرصت برای ضربه زدن به اسلام و سعی در براندازی جمهوری اسلامی داشته اند و همواره در تلاش و تقلا بوده اند تا از همه فرصت ها برای رسیدن به این هدف شوم بهره ببرند.

این جماعت همواره سعی داشته از خود چهره ای موجه و آرام نشان دهد و خود را به دنبال کمال معنوی و دور از همهمه روزمره دنیا و بی علاقه به مافیها نشان دهد.  علیرغم ادعای گزاف "عدم دخالت بهائیان در سیاست"  از دیر باز ردپایی واضح و روشن از سران این فرقه در حکومت پهلوی به چشم می خورد، تا آنجا که توانستند سرمایه های این ملت را به بهانه کمک به بیت العدل و اشاعه بهائی گری، از مملکت خارج کرده و عمده آن را به اسرائیل وارد کنند. این در حالی است که پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با قطع ید این فرقه از
بیت المال و سرمایه های این کشور و همچنین کنار رفتن از عرصه سیاست، همواره سعی در مظلوم نمایی خود و در گام بعدی سعی در تطهیر چهره و کارنامه خود در دوران پهلوی داشته اند.

البته بررسی کارنامه این فرقه در دوران ستم شاهی، خارج از این مقال می باشد، اما پر واضح است که بهائیان پس از سی سال از پیروزی انقلاب هنوز نتوانسته اند دلایل موجهی برای ادعای "عدم دخالت در سیاست" در دوران پهلوی بیاورند و جامعه را قانع و خود را از این اتهام مبرا کنند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و غیرقانونی شدن فعالیت های این فرقه، پس از فراز و فرودهای فعالیت تشکیلاتی بهائیان، در سال های اخیر شاهد افزایش فعالیت ها و تحرکات این جماعت هستیم؛ مواردی چون افزایش فعالیت های تبلیغی در فضای مجازی و در سطح جامعه، افزایش کوبیدن بر طبل مظلومیت بهائیان در جمهوری اسلامی و همچنین حمایت های جسته و گریخته حامیان بین المللی، از آنان.

به گزارش خبرگزاری مجموعۀ فعالان حقوق بشر در ایران، حجت الاسلام مهدی کروبی، یکی از چهار نامزد انتخابات ریاست جمهوری روز جمعه در ایران در دیدار با واحد خلوصی، مسئول کمیتۀ حق تحصیل مجموعۀ فعالان بشر در ایران ( شاخۀ تهران) گفته است : " بهائیان نیز همچون سایرین باید از حقوق شهروندی برخوردار باشند." 

در این دیدار که در دفتر حزب اعتماد ملی صورت گرفت، واحد خلوصی ضمن ارائۀ گزارشی در ارتباط با محرومیت از تحصیل تعداد زیادی از جوانان ایرانی و همینطور موضوع محرومیت از تحصیل بهائیان و مشکلاتی که در این راه برای آنان به وجود می آید، خواستار توجه مهدی کروبی به این مسأله شد.

اخیرا تشکیلات مرکزی بهائی ها در سرزمین های اشغالی به بهانه یکمین سالگرد دستگیری سران بهائیان ایران، بیانیه ای صادر کرده است.

در اینجا به قسمت هایی از این بیانیه پرداخته و حاشیه هایی بر آن می زنیم.

آمده "...سرانجام در ١١ فوریه ۲۰۰۹ اتّهاماتی بی اساس که تحریف آشکارِ فعّالیّت های صادقانۀ آنها در راه خدمت به جامعۀ بهائی بود بر آنان وارد ساختند."

خدمت به تشکیلات بهائیان یعنی چه؟

یعنی پرداختن به کلیه امور بهائیان ایران؛ که قسمتی از این خدمات مربوط به بخش تبلیغ و جذب افراد به سمت تشکیلات بهائی می باشد.  طبق اصل 12 قانون اساسی "دین‏ رسمی‏ ایران‏، اسلام‏ و مذهب‏ جعفری‏ اثنی‏ عشری‏ است‏ و این‏ اصل‏ الی‏ الابد غیر قابل‏ تغییر است‏ و مذاهب‏ دیگر اسلامی‏ اعم‏ از حنفی‏، شافعی‏، مالکی‏، حنبلی‏ و زیدی‏ دارای‏ احترام‏ کامل‏ می‏ باشند و پیروان‏ این‏ مذاهب‏ در انجام‏ مراسم‏ مذهبی‏، طبق‏ فقه‏ خودشان‏ آزادند و در تعلیم‏ و تربیت‏ دینی‏ و احوال‏ شخصیه‏ ( ازدواج‏، طلاق‏، ارث‏ و وصیت‏ ) و دعاوی‏ مربوط به‏ آن‏ در دادگاه‏ ها رسمیت‏ دارند و در هر منطقه‏ ای‏ که‏ پیروان‏ هر یک‏ از این‏ مذاهب‏ اکثریت‏ داشته‏ باشند، مقررات‏ محلی‏ در حدود اختیارات‏ شوراها بر طبق‏ آن‏ مذهب‏ خواهد بود، با حفظ حقوق‏ پیروان‏ سایر مذاهب‏."

 اخیرا و در نوشته ای تحت عنوان "به نام حق و عدالت" و به قلم آقای حسن یوسفی اشکوری مطالبی راجع به بهائیان و حقوق از دست رفته و حق پایمال شده ایشان، آمده است. پس از مطالعه آن لازم دیدم با توجه به قسمت هایی از نوشته مذکور که به تاریخ مربوط می شود و نه شرع و فقه، به نکاتی چند، اشاره ای داشته باشم.

کلیت امر مطلب یاد شده به حقوق شهروندی بهائیان در ایران از ابتدای شروع این جریان و با تاکید بر سی سال گذشته یعنی پس از انقلاب اسلامی ایران می باشد. در این خصوص بایستی گفت که حربه "مظلوم نمایی" که بهائیان و حامیان آنها در طول سالیان دراز از آن استفاده کرده اند، امری کاملا تکراری و قدیمی شده است و از موارد استفاده آن در موارد مشابه، می توان به یک نمونه بارز اشاره کرد؛ "قوم یهود". بهائیان با این ترفند همواره سعی در تسخیر اذهان و جذب افکار عمومی به سمت خود داشته اند. تکرار داشتان اعدام یک دختر معصوم در سال 60 در فلان روستا. محرومیت از تحصیل جوانان بهائی در دانشگاهها. اخراج دانشجوی ممتاز بهائی از فلان دانشگاه و ... که شبیه همان داستان های تکراری درباره مظلوم نمایی "قوم یهود" می باشد.